Stilte voor de storm… Revlie en ik op maandagochtend. We zetten alle gereedschappen klaar voor mijn doorlopende workshop met de ProvoCraft Cuttlebug op de Knallende Karsdagen. Het is dat Liesbeth deze foto’s heeft gemaakt, want zelf had ik daar nauwelijks tijd voor… Ik was heel blij dat beide dames zo dicht bij me in de buurt stonden, want ik had hun assistentie af en toe hard nodig! Wat was het druk! Gezellig druk, dat gelukkig wel!
Nederlands, Duits, Engels en hier en daar een woord Frans met veel handgebaren: ik heb me flink vermaakt met alle verschillende deelnemers en in alle talen door elkaar. Iedereen was ook even enthousiast over het projectje:
De werkbeschrijving met template vind je hier!
Inmiddels zijn we bij de lessen in (model)schilderen aangekomen, maar een paar weken geleden stond mijn cursus op zaterdag in het teken van ’stop motion’. Dit is de techniek waarbij je een filmpje maakt van allemaal achter elkaar geplakte foto’s. Het principe is simpel, maar er een lopend geheel van maken is geen sinecure… Samen met een mede-cursiste heb ik dit ultrakorte filmpje gemaakt:
En een ander groepje heeft deze gemaakt:
Morgen vertrek ik voor dag en dauw naar Ochten voor de Knallende Karsdagen, de demodagen voor winkeliers bij hobbygroothandel Kars. Ik heb er erg veel zin in! Ik ga deze keer een workshopje geven met de Cuttlebug. Na het weekend laat ik zien hoe het project is geworden!
Na mijn wekelijkse cursusdag toog ik gistermiddag naar Alphen voor Piens Scrapweekend. Net voor het avondeten kwam ik bij de heftig scrappende dames binnenvallen.
Het weekend was op vrijdagavond al van start gegaan en veel deelnemers waren de laatste hand aan het leggen aan het tweede project. Hoewel ik wel alle materialen heb gekregen, heb ik die avond meer gepraat dan gescrapt… Vandaag heb ik de schade ook niet meer in kunnen halen, maar ik ben vanmiddag toch met een leuk canvas naar huis gegaan (foto volgt).
Veel gescrapt of niet, het was erg gezellig en leuk om alle bekende gezichten weer te zien!
Het lijkt erop dat ik onbedoeld een blogvakantie heb genomen… Maar ik ben er weer hoor!
De afgelopen weken stond mijn zaterdagcursus in het teken van fotografie. Vandaag gingen we aan de slag met allerlei van huis meegenomen attributen. Ik ben tijdens een eerdere cursus al eens met table-topfotografie in de weer geweest, dus ik had al een idee van wat zou kunnen werken en wat niet. Ik had een boodschappentas vol spullen bij me, maar daar heb ik, zoals je kunt zien, maar een klein deel van gebruikt. Ik heb nog zoveel andere ideeën dat ik hier binnenkort nog maar eens een fotosessie voor moet inplannen.
Gelukkig mochten we vandaag lekker binnen blijven. Vorige week werd ik samen met een mede-cursist de straat op gestuurd. Terwijl de anderen binnen leerden over witbalans en lichttrapjes, mochten wij een reportage maken in de vrieskou. Eigenlijk was het voor mij best nuttig geweest om wat technische informatie te krijgen, maar omdat ik eerder een cursus heb gevolgd bij dezelfde fotografiedocent, achtte zij mij bekwaam genoeg…
Het was verschrikkelijk koud en grijs en op een gegeven moment begon het zelfs te sneeuwen. Het was de eerste keer dat ik met mijn nieuwe 55-105 mm objectief buiten aan de slag was en ook dat viel niet mee. Daarnaast heb ik gemerkt dat ik liever wat langer de tijd neem voor dit soort reportages: dan heb ik van tevoren een beter plan en zie ik veel meer. Want achteraf had ik sommige dingen anders willen hebben, maar goed, het is nu zoals het is… Volgende keer weer beter!
Tess kwam woensdagavond bij ons logeren. Ze had van tevoren al gezegd dat ze haar ‘Knutselboek voor prinsessen’ mee zou nemen. Na een heerlijke pannenkoek bij De Smickel is er als opwarmertje alvast getekend en gekleurd, maar de donderdagochtend stond gereserveerd voor het serieuzere werk. Want Tess wilde toch minstens een kasteel, een ketting, een kroon en een toverstaf mee naar huis nemen. Het kasteel ging niet door wegens gebrek aan voldoende lege WC-rollen, maar alle andere knutsels zijn gerealiseerd en veelvuldig voorzien van glitter en pailletten.
Na een broodje te hebben gegeten (voor de TV… Ik heb kennisgemaakt met Bumba en Piet Piraat…) zijn we een boodschap gaan doen (toverstaf mee…) en toen we terugkwamen hebben we cakejes gebakken en versierd met roze glazuur en snoepjes:
Na het bakken werd er even gelezen, maar al gauw moest er weer geknipt en geplakt worden. Wat een knutselprinses!
Je kunt met Picasa verschillende soorten collages maken. Je vindt ze onder het tabblad ‘Settings’.
1. Picture Pile:
2. Mosaic:
3. Frame Mosaic:
Hiermee zet je één foto centraal in het midden en de overige staan er als een lijst omheen.
4. Grid:
Naast deze opties heeft Picasa ook nog de mogelijkheid voor het maken van een Contact Sheet en een Multiple Exposure-setting, waarmee je foto’s over elkaar kunt zetten.
De settings die ik het meest gebruik zijn ‘Mosaic’, ‘Frame Mosaic’ en ‘Grid’. Deze drie settings hebben dezelfde mogelijkheden om de collage naar je hand te zetten:
1. Grid Spacing en Background Options:
Met ‘Grid Spacing’ bepaal je de ruimte tussen je foto’s. Ik laat deze ruimte meestal gewoon wit, maar je kunt ‘m ook opvullen met een kleur en met de optie ‘Use Image’ zelfs met een foto.
2. Page Format:
Dit lijkt in de eerste plaats een inkopper: hiermee kun je aangeven hoe groot je je collage wilt publiceren/afdrukken…
Maar voor mij is dat niet het belangrijkste aan deze optie. Ik heb spelenderwijs ontdekt dat dit een belangrijke functie waarmee je een collage net dat kleine beetje mooier kunt maken! Ik heb voor de bovenstaande collage ‘Page Format’ ingesteld op ‘9 x 13: Small print’, maar als ik in plaats daarvan ‘5:3 Widescreen Photo Frame’ kies, dan krijg ik dit:
En met bijvoorbeeld ‘Square: CD Cover’ maakt-ie er een mooi vierkant van:
Naast het spelen met het formaat, loont het ook om af en toe te wisselen tussen een staande en liggende collage. Dezelfde 9 x 13-collage staand:
Het is misschien opgevallen dat de bovenstaande collages nog niet de standaard hebben die je van mij gewend bent: Harolds hoofd afgehakt en dezelfde foto twee keer in één collage… Dat zou ik normaal gesproken natuurlijk nooit toelaten! Ik heb het nu met opzet zo gelaten, want ook daar heeft Picasa uiteraard een antwoord op. Maar daarover een volgende keer meer!
Regelmatig krijg ik de vraag: ‘Hoe maak jij van die mooie fotocollages?’ Mijn antwoord is dan eigenlijk altijd: ‘Nou, gewoon: met Picasa…’
Picasa is een fotoprogramma dat gratis wordt verstrekt door Google. Je kunt er onder meer je foto’s in organiseren, bewerken, online zetten, op cd/dvd branden en je kunt er fotocollages mee maken.
Ik gebruik Picasa in de eerste plaats om mijn foto’s te organiseren. Wat ik hierbij handig vind van Picasa is dat het programma zelf je computer afzoekt op nieuwe afbeeldingen. Als ik nieuwe foto’s op mijn schijf heb gezet of afbeeldingen van de ene naar de andere map verplaats, dan hoef ik dit niet handmatig aan te passen in Picasa. Het programma regelt dit allemaal zelf!
Om het voor mezelf overzichtelijk te houden, bewaar ik mijn foto’s per maand in mappen op de harde schijf van mijn laptop:
Er zijn uiteraard meerdere wegen die naar Rome leiden, maar in principe ga ik bij het maken van een fotocollage als volgt te werk:
Ik kies een aantal foto’s dat samen een goed beeld geeft van de gebeurtenis waar ik een fotocollage van wil maken. Als ik veel foto’s van die gebeurtenis heb of als de foto’s die ik wil gebruiken verspreid staan over meerdere (maand)mappen, dan geef ik mijn favorieten eerst een ster:
Ze verschijnen dan automatisch in het album ‘Starred Photos’:
Vervolgens selecteer ik een aantal foto’s om de fotocollage mee te maken:
Picasa doet vervolgens een voorstel:
Als ik tevreden ben met wat ik zie, druk ik op de knop ‘Create Collage’, maar meestal wil ik wel iets veranderen…
Het kan nog net… Ik wens iedereen een gelukkig en gezond 2010!
Harold en ik zijn het jaar goed begonnen met een ‘White Party’ in De Gezelligheid:
Op Nieuwsjaarsdag spelletjes spelen met en verhaaltjes voorlezen aan twee pyjamaprinsesjes:
Foto’s maken van een kat die dat gewillig toelaat:
Brunch bij McDonalds:
Tussendoor nog een dagje werken en vanmiddag:
Op de valreep een bezoek aan Winter Station in het Spoorwegmuseum in Utrecht. Gewoon, omdat het een leuk museum is en niet in de laatste plaats omdat we daar eindelijk SundayMoon eens konden zien optreden!
Donderdag 12 november 2009: onze laatste dag in New York… De bagage hebben we de avond ervoor al grotendeels ingepakt. Op een van de ontbijtshows is te zien dat een grote kerstboom naar Rockefeller Center wordt gereden.
Dag kamer, dag uitzicht, dag Amerikaanse televisie…. Daaaag lift!
We checken vroeg uit zodat we zoveel mogelijk aan onze dag kunnen hebben. De bagage stallen we bij de bellboy en dan gaan we voor de laatste keer ontbijten in de Tick Tock Diner:
Om vervolgens op weg te gaan naar een van de attracties waar we eerder niet aan toe waren gekomen:
Op 34th Street zien we een wonder:
Macy’s heeft toch een aantal kerstetalages onthuld voor wij naar huis gaan!!!
We zijn prachtig vroeg bij het Empire State Building, zodat we niet in de rij hoeven te staan. Alles lijkt erop dat we snel boven zullen staan! Tot we onze kaartjes moeten laten zien… Die we samen met onze vliegtickets hebben gekocht via onze reisorganisatie. Harold heeft ze uit het voucherboekje gescheurd en nu zeggen de dames achter het loket dat er een deel ontbreekt. Wat niet zo is, maar dat kunnen we helaas niet bewijzen omdat het voucherboekje in onze bagage zit. In het hotel… Na wat heen en weer gebel komt er een nieuwe mevrouw naar het loket. Deze mevrouw wil onze paspoorten zien, kopiëren, vervolgens moeten wij onze handtekeningen op de kopieën zetten en daarna mogen we godzijdank doorlopen. Pfff…
Het uitzicht is geweldig! We zijn blij dat we vandaag onze winterjassen aan hebben gedaan, want het mooie weer van de afgelopen dagen is omgeslagen en er staat een stevige wind. Bovendien voelen we druppels…
Onze toegangskaartjes laten het niet toe dat we de 102e verdieping bezoeken. Ja, dat kan wel, maar dan moet je nóg een kaartje kopen. Daar baal ik van en omdat het al zoveel moeite heeft gekost om überhaupt binnen te komen, ben ik behoorlijk klaar met het hele Empire State Building. Het lijkt me zo’n interessant gebouw, maar van de binnenkant zie je niet veel. Je betaalt alleen een heleboel geld voor het uitzicht…
Dan maar gauw naar beneden voor een sessie shoptherapie. Anthropologie en Urban Outfitters staan nog hoog op het verlanglijstje, dus nemen we de metro naar Union Square om er dichter in de buurt komen. Eerste stop wordt inderdaad Anthro, waar ik echt uren en uren kan doorbrengen. Ik snap denk ik waarom de Amerikaanse dames het zo’n aantrekkelijke winkel vinden: eigenlijk doet het allemaal heel Europees aan! Ik heb mijn zinnen gezet op een jurk en een ketting, maar ik kom naar buiten met een broek en een paar schuifjes voor in het haar… Ook goed!
Iets verderop zit JC Penney, maar daar vind ik de kleding veel te netjes voor mij. Snel Barnes & Noble in voor een krant voor mijn broer en bij GAP vind ik nog een leuke grijsgeblokte jurk. Lunchen doen we bij Qdoba Mexican Grill: lekkere quesadilla! Volgens de menukaart low calorie, want maar 500 kcal…
Laatste stop wordt Urban Outfitters, waar ik me sta te verbijten bij de pakken Polaroid-film en waar Harold twee hippe T-shirts scoort. Voor we de metro in gaan, schiet ik nog even een Stapels in. Ik kan er helaas niet vinden wat ik zoek en dan… dan is het echt voorbij!
Tegen drie uur halen we onze bagage op in het hotel, want om kwart voor drie moeten we ons in de hal van het hotel melden voor de taxibus die ons naar de luchthaven brengt.
Op de luchthaven gaat alles heel snel en tergend langzaam tegelijk. We lopen wat doelloos heen en weer, halen donuts bij Dunkin’ Donuts (kunnen we dat op de valreep gelukkig ook nog van onze lijst strepen!), staren eindeloos naar drie koptelefoons, waarvan ik er uiteindelijk één koop, kopen nog twee flesjes Vitaminwater voor in het vliegtuig en installeren ons dan toch maar in de wachtruimte bij de gate.
Harold wordt daar meteen gestrikt door een mevrouw die wil dat hij een enquête invult…
In het vliegtuig is het beduidend rustiger dan op de heenweg. We hebben drie stoelen voor ons alleen! Na het eten gaat Harold vrijwel meteen slapen. Ik kijk een mooie film: Adam, die zich afspeelt in New York. Ik huil tranen met tuiten om het einde en probeer daarna ook wat te slapen. Als we weer wakker moeten worden is het ochtend in Amsterdam…
